ALGEMENE ONDERWERPEN

Erger dan witte sokken - kan dat?

Geplaatst door de hofdame, 7 mei 2012.

man met witte sokken

Ja, dat kan! Meneer Te-Mooi-Om-Waar-Te-Zijn kwam ik tegen in de kantine van het bedrijf waar ik een studentenbaantje had. We zaten aan dezelfde tafel. Aan het einde van de lunch spraken we af om wat te gaan drinken. De hele vrouwelijke bemanning van het kantoor riep ‘oh’ en ‘ah’. ‘Hij is o zo knap, en hij is de meest belovende jonge ingenieur van het bedrijf’, en ‘hoe heb je het voor elkaar gekregen?’.

Mijn moeder kende hem ook en was zeer over hem te spreken want hij was zo intelligent en had altijd innovatieve ideeën. Goed begin, dacht ik.

De eerste date verliep prima. We hadden het over zijn basketbalcarrière en waarom hij moest stoppen, de stad waar hij vandaan kwam, zijn vriend met wie hij een appartement deelde en de anekdotes uit zijn studententijd. Hij bracht mij keurig thuis en we spraken af dat ik bij hem langs zou komen om te zien hoe hij woonde. Prima.

Op de afgesproken dag tutte ik me op en ging neuriënd richting zijn appartement. Het sprookje kon beginnen! Wij zaten wat te kletsen met z’n tweeën (zijn huisgenoot sliep nog na een vermoeiende nacht).

Tegen lunchtijd rees de vraag wat we zouden eten. Ik bood aan om iets in elkaar te flansen, maar in de vrijgezellenkoelkast waren maar weinig ingrediënten. Hij vroeg of ik iets wilde halen en pakte zijn portemonnee. Ik dacht oké, het grote aftellen is begonnen. Hiermee had hij zijn eerste minpunt gescoord. Ik vroeg waar hij zin in had. Hij had zin in kippensoep en een soort quiche. U wordt bediend, dacht ik, pakte mijn eigen portemonnee en ging boodschappen doen.

Teruggekomen vond ik hem met zijn vriend voor de televisie, basketbal kijkend. Ik dook de keuken in, maakte kippensoep en de quiche, dekte de tafel en informeerde de heren dat lunch has been served. Zij gingen zitten en terwijl ik nog bezig was om een paar dingen op tafel te zetten, dook de Ingenieur met zijn neus in de soep, begon te lepelen en tussen het slurpen door zei hij “geef brood!”. U wordt bediend, dacht ik, en zette het brood op tafel. Ik kon het niet laten om te vragen of hij misschien een andere formulering had kunnen overwegen en misschien had kunnen wachten met eten totdat wij allemaal aan tafel zaten. Hij keek me wazig aan en zei dat hij het bij zijn moeder zo gewend was. Ik hoefde geen minpuntjes meer te tellen, hij was cum laude gezakt.

De lunch ging verder met weinig conversatie behalve de opmerking dat de quiche niet slecht was. Uitbuikend vroegen de heren om koffie, die kregen ze, en koffiedrinken was de laatste activiteit die wij gezamenlijk hebben ondernomen. Na de koffie heb ik mijn spullen gepakt, bedankt voor de lunch en ben ik verdwenen uit ons korte gezamenlijke leven, zonder af te wassen. Hij vroeg wanneer we elkaar weer zouden zien. ‘Ik vond het best gezellig en je kunt best goed koken’. Dank u, meester dacht ik, maar ik ben te uitgekookt voor jou. Ik zei iets over andere plannen die ik met mijn leven had, en liet de kikker gaan.

De vrouwelijke bezetting op kantoor snapte er niets van. Ik kon hem toch heropvoeden als ik me daaraan stoorde, ‘hij is zo knap en o zo veelbelovend’. Maar zelfs als ik dat zou willen, zou ik bij God niet weten hoe je een man van 30 de basisbeginselen van respect bijbrengt.

Onlangs hoorde ik dat hij al jaren de directeur is van datzelfde bedrijf, en dat zijn gewicht met de functie proportioneel gestegen is. Over zijn vrouw weet ik niets, maar ik hoop voor haar dat zij gelukkig is.

Wil jij jouw verhaal delen? Mail hem naar de Hofdame

Wil je dit soort rampen voorkomen? Kom naar onze training De shortcut naar je droomrelatie.



Reageer op dit artikel