TOP VERHALEN

Volop ontvangen

Geplaatst door de hofdame, 15 februari 2012.

Het verhaal van een van onze prinsessen

gelukkig stel

Het is alweer een halfjaar geleden sinds we de workshop 'Creeer je droomrelatie' hebben gedaan. Het is weliswaar een dag te laat (dag na Valentijn) maar misschien toch een mooi moment voor een update...

Na de workshop heb ik nog wel een paar weken het visionboard boven mijn bed laten hangen. En een paar keer mijn eigen beschrijving van de droomrelatie doorgelezen. Daarna verdween alles in een la.

Een halfjaar lang dacht ik er niet meer aan. Sterker nog, liefde en relaties leken verder weg dan ooit. Ik ervoer al die tijd geen enkel gevoel voor geen enkele man; geen liefde, geen lust, geen aantrekkingskracht, geen libido, niets! Geen enkele man vond ik leuk. Het leek wel of dat hele gedeelte van mij 'dood' was en verschrompeld. Helemaal niets meer.

Heel af en toe nog wel wat halfslachtige pogingen gedaan op internet. Maar dan zoek je volgens bepaalde criteria: 'hij moet hoogopgeleid zijn, hij moet die en die hobbies hebben, die en die achtergrond, zo en zo oud, mag niet roken, moet wel of geen kinderen hebben' enzovoort. Alsof je een wasmachine gaat uitzoeken via de vergelijkingssite. Dat werkte niet voor mij! Ik voelde er niets bij als ik met een man in contact kwam die aan de criteria voldeed.

Aan de workshop dacht ik niet echt meer. Tot voor kort. Na een gesprek met een kennis las ik ruim een week geleden weer eens door wat ik had geschreven over mijn ideale relatie:

"We gaan 's avonds samen slapen en blij en dankbaar om samen te zijn.
We worden 's morgens samen wakker en zijn blij om samen wakker te worden.
Ik voel me veilig en geliefd.
We gaan ieder onze eigen weg, maar kruipen regelmatig bij elkaar.
We kunnen eindeloos met elkaar praten.
Mijn man heeft zijn eigen ideeen en luistert naar de mijne.
We inspireren elkaar en vullen elkaar aan.
We voelen ons fysiek tot elkaar aangetrokken; ik voel me fijn als hij me aanraakt, bv als hij zijn hand alleen maar op mijn arm legt.
We kunnen ook samen stil zijn.
Hij accepteert me helemaal zoals ik ben en ik hem ook.
Hij stimuleert me om aan mijn dingen te werken. Als ik lui ben en niks wil doen, begrijpt hij dat. Maar hij vindt toch wel een manier om me weer in beweging te krijgen.
Hij daagt me uit en kan heel dichtbij me komen en ik voel me daar veilig bij.
We raken elkaar veel aan, hij houdt net als ik van knuffelen.
We kunnen met elkaar lachen."

Als voornemen had ik geschreven: er bewust van zijn dat dit is wat ik wil en dat het voor me bestaat, en het toelaten als ik het herken.

Diezelfde nacht dat ik dat stukje, slapeloos en depri, voor het eerst in maanden weer doorlas, verscheen een oude vriend online. We kennen elkaar al 23 jaar. We hebben altijd een bijzondere vriendschap gehad en zijn zo'n beetje alles van elkaar geweest: maatjes, 'friends with benefits' en hartsvrienden. Het voelde altijd vertrouwd en goed, maar ik zag nooit een partner in hem. Hij voldeed niet aan de 'criteria'. Door omstandigheden (verhuizingen enzovoort) waren we elkaar meer dan zes jaar uit het oog verloren maar via Facebook had hij me weer gevonden. Tijdens die chat spraken we voor het eerst weer en maakten meteen een afspraak om elkaar te zien. Ik verheugde me op een middagje en avondje gezellig chillen, bijkletsen en herinneringen ophalen met mijn oude vertrouwde maatje. Ik heb zo veel met hem meegemaakt, we kennen elkaar zo goed, het is altijd zo warm en vertrouwd geweest en het was altijd leuk samen.

Tja en toen kwam hij langs en toen ineens... BAM! Passie. Helemaal uit het niets.
En hij ook, en inmiddels hebben we elkaar alweer meer gezien en gesproken.

Hij voldoet totaal niet aan de criteria die ik op de datingsites had staan: "hoog opgeleid (hij is laag opgeleid), goed inkomen (hij leeft heel eenvoudig en is totaal niet materialistisch), interessant beroep (hij doet ambachtelijk werk), moet van theater en cultuur houden" (hij is een echt oermens, een natuurman) enzovoort.

Maar dat wat ik heb beschreven tijdens de workshop, dat is er wel! Sterker nog, ik herken het helemaal. Wat ik nu bij hem ervaar, dat is precies wat ik beschreven heb en meer. En ik weet ook dat hij echt zo is, want ik ken deze man al zo goed. We hebben nog nooit in al die jaren ruzie gehad, zijn altijd volledig open naar elkaar geweest en eigenlijk was dit er al. Hij heeft me ook altijd met het allergrootste respect behandeld, warm en liefdevol.

Houd je het vision board erbij, dan zie je het helemaal; dat komt totaal overeen met wat ik nu ervaar.

Het is natuurlijk nog heel erg pril, dus ik ga niet op zaken vooruitlopen. Maar dit is waar ik nu sta, een halfjaar na de workshop. Het kwartje van wat we daar gedaan hebben begint nu te vallen.

Ik vind het nog best eng, maar ik ben volop aan het ontvangen. En dit verhaal met jullie delen hoort daar voor mij ook bij.



Reageer op dit artikel