TOP VERHALEN

Prins na zes dagen

Geplaatst door de hofdame, 10 april 2012.

Het verhaal van een van onze prinsessen

happy couple

Om nou te zeggen dat ik ten einde raad was klinkt nogal dramatisch, maar eerlijk gezegd was het wel ongeveer zo. Ik verlangde ontzettend naar een relatie. Ik was verder wel tevreden met mezelf, met mijn leven, mijn vrienden, mijn werk, het enige dat ik niet had en wat me ook maar niet lukte was een gezonde, relaxte, fijne relatie.

Al een paar jaar was ik single (de kortstondige flirts van een paar weken hier en daar plus een relatie van een paar maanden die achteraf gezien meer leek op een ingewikkeld gevecht voor het gemak even niet meegeteld) en ik begon overal aan te twijfelen: was ik te hoog opgeleid, te laag opgeleid, te arrogant, te zachtaardig, te afstandelijk, te betweterig, te onzeker, te zelfverzekerd, te lelijk, te knap, stonk ik soms? Lag het aan mij, of lag het aan het aanbod, of beide? Zelfs als ik zou mogen kiezen uit alle mannen die ik kende, ‘bezet’ en single, zo hield ik mezelf wel eens voor, zou er dan eentje tussen zitten? Ik kon niet meteen iemand bedenken die me leuk genoeg leek om een relatie mee te hebben. Lag het dan stiekem ook vooral aan mezelf? Had ik onrealistische verwachtingen van een relatie, was ik te veeleisend?

Tussen mijn 15e en 30e was ik eigenlijk aan de lopende band wel verliefd geweest, en heb ik meerdere relaties gehad, dus ik wist wel dat het mogelijk was. Nu begon het echt te knagen, het begon een existentiële pijn te worden, en het verlangen om me te kunnen verbinden was zo groot, dat ik begin 2011 echt dacht dat ik bij wijze van spreken het einde van het jaar niet zou halen. Ik teerde van binnen elke dag een beetje verder weg, en uiteindelijk zou ik imploderen van hartsverlangen ;-)

Actie

Ik las, ik zocht, ik ging op stap, ik keek om me heen. Ik deed mijn best, op mijn manier. En ik praatte erover, maar niemand die me echt kon helpen natuurlijk, behalve zeggen dat het vast wel goed zou komen. Wat konden ze anders doen? Ik begon mezelf na al die jaren ‘jammeren’ tegen mijn vrienden ook best een zeur te vinden, of althans ik was bang een zeur gevonden te worden. Want als ze niets voor mij konden doen, wat had het dan voor zin er steeds over te beginnen?

In mei 2011 zei ik tegen een vriendin: ‘Als ik nu niet snel iets onderneem dan gaat het echt mis, ik heb zo’n pijn, dan beland ik in therapie. Is er nou echt niets dat ik kan doen, ondernemen, uitproberen, nu?’ ‘Goh, grappig dat je er over begint’, zei ze, ‘want ik zag laatst een aankondiging over ‘Prins op het witte paard, creëer je droomrelatie’, het klinkt misschien nogal ambitieus, maar is dat misschien iets voor je?’. ‘Nou, niet geschoten is altijd mis. En als het op korte termijn is, niet te lang duurt, en betaalbaar is, schrijf ik me onmiddellijk in’, zei ik. En zo geschiedde. De workshop bleek twee weken later al plaats te vinden, duurde maar een dag, en was absoluut betaalbaar. Sterker nog, hij bleek zelfs leuk!

Billen bloot, lachen en veel herkenning

Het begin van de workshop vond ik even spannend, met je billen bloot bij een groep dames die ik niet kende, maar al gauw ging dit over in opluchting. Ik was niet de enige met dit enorme verlangen! Wat een herkenning en wat moesten we lachen om elkaar, om hoe we worstelden en onze eigen weg erin zochten.

Het onder de loep nemen van mijn overtuigingen en de bril waarmee ik naar mannen en relaties kijk, was een gigantische eye-opener. Ik wist heus wel dat ik hier en daar wat belemmerende overtuigingen had, maar al gauw bleken het er tientallen, er kwam geen einde aan. Wat maf! Maar ook: wat een opluchting. Alleen al het ontdekken, het inzien, het besef bracht intern een halve aardverschuiving teweeg… Ik voelde me nog vóór de lunch al 10 kilo lichter.

Vervolgens kwam de visualisatie-oefening en het vision board. Ik zat er he-le- maal in! Ik wàs die relatie al, ik hàd hem al, ik wàs al met die man, mijn prins … ooooh wat voelde dat heerlijk, zalig, gigantisch prachtig. Grote ontdekking: focus je niet op de prins, focus je op de relatie die je graag hebt. Opgelucht, aangesterkt en met nieuwe moed, energie én wijsheid, en een dag veel gelachen, keerde ik huiswaarts.

Na de workshop...

De dagen erna hield deze vreugde aan, het was alsof ik het al beleefde. Een week na de workshop zat ik in een kroeg met wat collega’s, na een lange werkdag. Op een bepaald moment zag ik mijn collega’s even niet meer en hoorde ik een onbekende stem mijn naam roepen. Ik keek om en zag twee jongens. Hoe wisten ze mijn naam? Ik moest lachen, ik had immers net gewerkt en had daarom nog een naambordje op. Of ik de biertjes die ik in mijn hand hield misschien met hen wilde opdrinken? Mwoah, eigenlijk niet want ik was moe en had totaal geen puf in social talk met onbekenden, maar toch zei ik ja, moest ik immers niet altijd alert zijn op mijn prins? Deze ‘houding’ had ik me sinds jaar en dag eigen gemaakt, en wie weet was het wel een van deze twee. Niet dat ik er heel veel vertrouwen in had, want deze ‘aanpak’ had ik immers al miljoenen keren gehanteerd en het had me tot op heden niets opgeleverd, en bovendien zagen ze er absoluut niet uit als ‘mijn type’.

Hoe vaak beland je niet in een saai gesprek waar je je vervolgens weer uit moet losmaken? Maar wat maakt het uit, dacht ik, ik heb niets te verliezen. Ik schoof aan en twee tellen later was ik al deze gedachten alweer vergeten. We raakten in gesprek en kletsten, kletsten, kletsten en hadden de grootste lol…. Er kwam geen einde aan en er was duidelijk een klik, met alletwee eigenlijk. Nog even schoot het door me heen wat ik eerder had gedacht (‘zou het kunnen zijn dat …’) maar snel drukte ik die gedachte weg want het leek me heel duidelijk dat ondanks de klik beide jongens absoluut niet mijn type waren en meer dan samen lol en goede kroeggesprekken zou het nooit worden.

Heel wat biertjes/uren later, op de fiets naar huis, merkte ik echter wel dat ik geraakt was. Diep geraakt. Ik ervaarde iets dat ik nog nooit eerder had ervaren: mijn hart sprak tegen mij. Mijn hart, zacht en liefdevol, liet me weten dat deze ontmoeting heel, heel mooi was. ‘Jaja, dat noemen we gewoon alcohol!’, zei een stemmetje in mijn hoofd. Het gevoel in mijn hart oversteeg tijd en ruimte, er was geen angst. Ik wist heel zeker dat ik een van hen absoluut nog een keer wilde ontmoeten. Ook al kon het nooit wat worden want hij was mijn type niet. Maar dat maakte niet uit. Voor de gezelligheid dan. Ik dook mijn bed in en belandde in een diepe slaap.

Standvastig prins-spook

De dagen erna spookte de ontmoeting alsmaar door mijn hoofd. Ach, het zou wel weer over waaien. Ik vond wel vaker iemand een klein beetje leuk en daags erna was dat dan alweer weggezakt. Een week erna spookte hij nog steeds door mijn hoofd. Hoe kan dat nou, want ik zweer het je, hij was mijn type niet! Twee weken later was ie nog steeds niet weg. Ik schrok, ik was toch niet verliefd aan het worden? Come on, op basis van één kroeggesprek met veel bier, heus niet. En trouwens, wat moest ik doen? Bellen, mailen, sms’en, een berichtje via Facebook?

Ik voelde me ineens onzeker en realiseerde me dat ik hier helemaal geen zin in had. Het was vast wishfull thinking, ik wilde te graag en bovendien, help! Na verscheidene blauwtjes in het verleden was ik voorlopig even klaar met initiatief nemen. Bah. En over ‘what to do next’ hadden ze in de workshop niets verteld ;-)

Maar hoe meer ik terugdacht aan de workshop, aan wat er verteld was en aan wat ik er ontdekt had, hoe meer ik vond dat ik dit op zijn minst moest onderzoeken. Dan kon ik altijd nog besluiten dat het niks was. En ja hoor, na een paar weken was er een koffie-date. Op zijn initiatief! Ta-daaaa, ik had me niet ingebeeld dat er een klik was dus. Na die ene koffie-date volgde nog er nog een. En nog een. Gevolgd door een bier-date. En onze gesprekken hielden niet op. We raakten niet uitgepraat. Uren en uren konden we met elkaar praten, gesprekken afronden moest echt afgedwongen worden door externe, dringende factoren. Maar verliefd? Neeee!

Groen licht van mijn hart

Langzamerhand begon ik door deze afspraakjes door te krijgen wat er aan de hand was: mijn hart had me nog diezelfde avond laten weten dat hier sprake was van ‘groen licht’, terwijl mijn hoofd vol zat met overtuigingen en alleen maar kon denken in termen van ‘hij is mijn type niet’. Sterker nog, als zij mij op die avond niet hadden geroepen had ik hen niet eens gezíen, letterlijk niet, mijn radar registreerde hen simpelweg niet.

Maar ondertussen…. voelde ik me intens op mijn gemak, was ik volledig mezelf, had ik de grootste lol, hadden we diepgaande gesprekken, werd ik hier en daar geplaagd en uitgedaagd en… voelde ik me heus wel tot deze jongen aangetrokken. And what’s more? Zoals ik me in zijn gezelschap voelde was een exácte afspiegeling van hetgeen ik enkele weken ervoor tijdens de workshop had gevisualiseerd en opgeschreven, over hoe mijn ideale relatie eruit ziet en hoe ik me dan voel. Nou, zo dus!!!

Ik moet dus toegeven dat ondanks de grote indruk die de workshop op mij gemaakt had, het toch nog even duurde eer het tot me doordrong wat hier onder mijn ogen aan het gebeuren was. Immers, zès dagen later kwam ik hem tegen. Zès dagen!! Met andere woorden, met het geleerde vers in mijn achterhoofd. En nog zag ik het niet. Maar mijn hart dus wel. Die combinatie, de ‘lesstof’ en de stem van mijn hart, heeft ervoor gezorgd dat we afspraakjes bleven maken. Zonder de lesstof had ik dat niet gedaan. Sterker nog: zonder de lesstof had ik mijn eigen hart simpelweg niet ‘gehoord’!

En nu?

Sindsdien zijn we samen! Geen hoteldebotelverliefdheid, maar een diepgaand gevoel van partners-zijn. Het is groots en tegelijkertijd zo eenvoudig. Eeehm, … liefde misschien? Een half jaar na de workshop zijn we gaan samenwonen. Ik kan het écht iedereen aanraden: neem je overtuigingen onder de loep, praat erover met anderen, maak er grappen over, weet diepgaand wat je wilt, focus op de relatie die je wilt (niet op de man van je dromen), voel het, lééf het, en hou je ogen open. Want hij is dichterbij dan je denkt.

Wil je ook zo een verhaal kunnen vertellen? Kom naar onze training De shortcut naar je droomrelatie.



Reageer op dit artikel